Afronden.. maar hoe?

Door Snuffel op vrijdag 20 januari 2012 18:02 - Reacties (27)
Categorie: Van alles wat, Views: 7.851

Dit keer eens een serieus onderwerp, een die mij persoonlijk al heel erg lang dwars zit.
Ik moet iets gaan afronden en afhandelen, echter... ik weet niet hoe. En dat is best lastig. Ik kan het tijden 'parkeren', en dan denk ik er ook echt niet aan, maar in de loop der tijd word ik er toch steeds weer mee geconfronteerd. En nu heb ik definitief de knoop doorgehakt: ik ga het afronden. Dit jaar.

Maar... ik kan het niet alleen.

Prangende vraag die natuurlijk bij jullie omhoog komt: waar gaat het dan over? Wat moet je dan afronden?
Welnu: ik zal daarvoor eerst een situatie schets moeten geven.

We stappen even 10 bijna 13 jaar terug in de tijd. De toen nog jonge Snuffel werd verliefd. Van het een kwam het ander, ik ging met vriendin samenwonen, wij kochten een huis, verkochten het weer en kochten weer een nieuw huis.
Na 10 jaar lief en leed te hebben gedeeld is dan toch het besluit gevallen: een ieder gaat zijn eigen weg in. No hard feelings, gewoon uit elkaar, apart wonen, ieder zijn/haar eigen leven weer oppakken.

Ik ben in het gezamenlijke huis blijven wonen. Reden: ik kan het makkelijk betalen, inkomen is meer dan goed om dit zelfstandig te financieren. Op moment van uit elkaar gaan was het huis splitsen niet mogelijk, en in onderling overleg werd besloten de handel gewoon op beider naam te laten staan. Zo gezegd, zo gedaan.

Een ander feit. In de tijd dat we bij elkaar waren zijn er gezamenlijk schulden opgebouwd. Het betrof heen PL hier, een krediet daar. Even in het licht van die tijd: met een dubbel inkomen waren dit soort dingen uitermate handig en makkelijk te doen. Aflossen was voor ons geen enkel probleem, en het was gewoon makkelijk (toen).

Nu we uit elkaar zijn, dienen er zich toch een aantal problemen aan.
Eén van de problemen is het huis. Ik betaal keurig netjes hypotheeklasten, vaste lasten, onroerend goed, noem maar op. Mijn ex draagt niets bij aan het huis, het staat op papier alleen voor 50% op haar naam. Verder niets.
Belastingtechnisch (in verband met teruggaaf hypotheek) dien ik 50% van de betaalde hypotheekrente op te geven als zodanig, en 50% als betaalde alimentatie.
Mij ex doet hetzelfde, alleen moet zij ontvangen alimentatie opgeven. Zo loopt bij mij de teruggave op naar 100% en voor haar naar 0%.

Dus niet.

Ik heb het keurig netjes zoals hier boven beschreven opgegeven, mijn ex dus niet. Met als gevolg: ik krijg mijn belasting inspecteur achter mij aan. Of ik even de teruggave over 2009 en 2010 voor 50% wil teruggeven.
Zo dan! Dat is niet misselijk wat hij vraagt! Toch maar contact gezocht met mijn ex. Maar.. die geeft niet thuis. Zij heeft haar belastingaftrek netjes binnen gekregen, en daarmee is voor haar de zaak gesloten.
Ik mag mij begin volgende maand verantwoorden bij mijn belasting inspecteur....

Tweede probleem waar ik tegenaan ben gelopen is de schulden die tijdens onze relatie zijn opgebouwd. Deze staan allemaal op onze beider naam, maar ik betaal ze netjes. Enige vorm van schulden gezamenlijk delen is er niet bij, ondanks dat we hier duidelijke afspraken over hebben gemaakt in ons samenlevingscontract. Tja, wat moet je daar weer mee.

Doordat ze op beider naam staan belemmert mij deze schuldenlast het huis 100% op mijn naam te laten zetten. Indien mijn ex 50% van die last op zich neemt, kan ik de hele hypotheek op mij nemen, waardoor zij niet meer gebonden is aan het huis waar ik woon. En, bijkomend voordeel voor mij: ik heb mijn 100% hypotheekaftrek weer.

Ander nadeel:

Wij hebben indertijd ons huis gekocht voor +/- 150.000. Een leuke 2-onder-een kap woning in het centrum van een provincie hoofdstad. Vlak nadat wij uit elkaar gingen heb ik geconstateerd dat er huiszwam onder de vloer aanwezig was. Hoe het er komt maakt niet uit, maar dat het er weg moest stond als een paal boven water. Dit heeft geresulteerd in een aardige verbouwing die de nodige kosten met zich heeft meegebracht. Kosten die ik 100% betaald heb. Gevolg van deze huiszwam: het huis is vele malen minder waard geworden dan de aanvankelijke aankoopprijs. Neem de huidige markt erbij, en je snapt dat er op het huis, indien het verkocht moet worden, verlies wordt geleden, eentje die we beide moeten dragen.

Mijn ex vind dat niet zo'n prettig idee, en zit er over na te denken om mij het huis te schenken. M.a.w.: zij ziet af van de mogelijkheid tot uitkopen (ik zal haar moeten uitkopen als ik het huis 100% op mijn naam wil krijgen) en wil dus het verlies 100% op mij zetten. Ja. Tuurlijk. Lees bovenstaande nog eens door en je snapt dat ik daar dus echt niet in tuin.

Al met al: tijd om schoon schip te maken en de hele handel én goed uit te werken én goed te regelen. Hoe? Geen idee. Een advocaat kan ik niet betalen, rechtsbijstand heb ik niet. Ik zal het met nuchter en logisch nadenken moeten gaan doen.
Een zware kluif, eentje die ik liever niet dan wel opeet, maar dit moet worden afgerond.

Ik moet verder.


PS: ik hoop hier wat inhoudelijke reacties op te krijgen, geen flames over joe stom kun je zijn, eigen schuld dikke bult, van scheiden komt lijden etc. Dat draagt niets toe.

Hollen en stilstaan

Door Snuffel op maandag 26 september 2011 14:33 - Reacties (10)
Categorie: Van alles wat, Views: 6.243

Maandagochtend iets voor zeven uur.
Ik kom kantoor binnen, zet de radio en de PC aan, en stiefel vervolgens naar het apparaat om de hoek om mijzelf te tracteren op een bak cappucino.
Het is nog lekker rustig, ik ben als eerste binnen. Maar ja, dat is meer regel dan uitzondering. Normaal gesproken begint de handel hier om 8 uur, maar ik ben een van die mensen die 60 uur plus in de week werkt, en dat uit zich onder andere in vroeg aanwezig zijn.

Heerlijk dit soort tijden. Nu kan ik rustig de mail doornemen, de dingen inplannen voor vandaag, en rustig verder wakker worden.
Normaal gesproken doe ik dat in de auto, moet toch een kleine 45 minuten rijden voordat ik op mijn werk ben. Voordeel van vroeg beginnen is dat het om dit soort tijdstippen heel erg rustig is op de weg.
Maar ja, in het Noorden van Nederland is het altijd rustig, en als we al van een file spreken is dat omdat er een stoplicht iets langer op rood staat dan normaal. Voor de rest gebeurt er hier weinig op dat gebied.

PC aan, mailbox open, de vaste routine. Niet bijzonder veel dingen die direct de aandacht vergen. Mooi. Dat kan wel eens een lekker rustige maandag worden. Mag ook wel, gisteren was het een drukke en volle dag op het circuit van Assen.
Wij, dat is mijn vriendin en ik, hadden een uitnodiging gekregen om de laatste wedstrijd van het Open Nederlands Kampioenschap mee te maken. Had iets te maken met motoren en racen. Heerlijk weer, lekker genoten van de zon, en de races die werden gereden waren spectaculair.
Het team dat ons had uitgenodigd presteerde bijzonder goed: één keer een 2e plaats en 2e plek in het overall klassement, één keer een overwinning en een 2e plek in het overall klassement. Spannende race. Leuk om mee te maken.

Maar goed, er moet gewerkt worden. De eerste collega’s komen langzaam binnendruppelen, en de verhalen van hoe goed het weekend was waren overal te horen. Mooi, lekker laten ouwehoeren over het weekend, des te minder werk wordt er gedaan.

Even na 8 uur komt het eerste telefoontje binnen. Of er dit en dit geregeld kan worden. Om vervolgens een aantal collega’s over de vloer te krijgen met allerhande zaken die toch echt de aandacht vergen.
Voor ik het weet is het elf uur. Tijd gaat snel als je druk bent zeggen ze, en ik kan alleen maar onderstrepen dat dit inderdaad waar is.

Zo snel als de dag begon, zo langzaam vordert hij nu. Kennelijk waren de problemen niet dermate groot, of waren de benodigde acties niet dermate spoed dat er direct een gevolg aan moest worden gegeven.
Dus toch een langzame maandag. Heerlijk.
Maar het is nog geen vijf uur, dus wat de dag verder gaat brengen: Joost mag het weten. Feit is wel dat de aanvankelijke planning die ik had gemaakt al om kwart over acht naar de prullenbak kon worden verwezen.

Shit, de telefoon gaat. Volgende uitdaging dient zich aan. Denk dat het zo vijf uur is…

Duiven zijn dom

Door Snuffel op maandag 27 juni 2011 14:34 - Reacties (19)
Categorie: Van alles wat, Views: 4.487

Het gebeurt niet zo heel vaak dat ik achter in mijn tuin plaatsneem om van het lekkere weer te genieten.
Ter info: mijn tuin ligt pal op het zuiden, en is redelijk beschut. Met een beetje zon is het al snel te warm, en ondanks dat ik zon best kan waarderen is de kookpot die mijn tuin heet niet altijd aangenaam vertoeven
Maar gisteren toch weer een keer de moeite genomen om even lekker buiten te zitten.

Genietend van een glas ranja zat ik mijn tuin te inspecteren. Onkruidje hier, tegeltje daar, en achter in mijn tuin een grote kersenboom.
Niet zo een waar lekkere trossen kersen aan hangen. Nee, deze boom produceert een soort kersen waar je zelfs je ergste vijand niet mee wilt verrassen.
Net zo zuur als mijn buurvrouw, en geloof me, die is echt erg. Als zuur een naam zou hebben, dan zou het mijn buurvrouw zijn. Werkelijk waar: als je die 's ochtends tegenkomt, dan is de rest van je dag gelijk verpest. Alsof ze ieder ochtend een douche van zure regen neemt ofzo. Brrr..

Maar even terug naar de kersenboom. Geen lekkere kersen voor mij dus, maar wél voor vogels. Met bosjes tegelijk eten ze binnen no-time de handel leeg. Merels, eksters, gaaien en één duif.
En die duif, daar wil ik het even over hebben.

Wat een ongelooflijk lompe en domme beesten zijn dat zeg! Ik vraag me werkelijk af waar die beesten hun vliegbrevet hebben gehaald. Echt, ze komen laag en hard aanvliegen, steken die enorm lompe buik naar voren, en gebruiken die als een soort van airbag om tegen de boom aan te vliegen. Vervolgens duikelen ze een metertje of anderhalf naar beneden, weten nog net een tak te graaien met hun poten om vervolgens op de kop een beetje verdwaasd om zich heen te kijken waar ze nu weer zijn geland.
De lompheid zelve,die beesten. Vervolgens proberen ze op het einde van een tak de kersen uit de boom te plukken. Maar ja, een beetje obesitas duif op het einde van een tak geeft als effect dat die tak zover doorbuigt dat hij vlak boven de grond eindigt. Met als gevolg: duif op de grond, de halve tuin gebruiken als startbaan, om vervolgens het hele ritueel weer te herhalen.

Ik zweer het je, duiven zijn dom. Verschrikkelijk dom. Ik snap niet dat deze beesten nog niet zijn uitgestorven. Zoveel domheid in je, dat moet vroeg op laat gewoon een keer fout gaan.

Ik vraag mij af hoe die beesten dat zelf ervaren. Je bent niet een van de mooiste onder de vogels, je wordt door de mens ‘vliegende rat’ genoemd, en vliegen heb je ook niet echt onder de knie.
Waar ligt dan je bestaansrecht als vogel zijnde? Inderdaad: die heb je niet.
Al zijn ze wel leuk voor het vermaak…..