Ieja Dejaa....

Door Snuffel op donderdag 2 oktober 2014 07:42 - Reacties (18)
Categorie: Van alles wat, Views: 3.949

Op een week na exact een jaar geleden dat ik mijn laatste blog schreef: Advocaatje leef je nog?

Een jaar verder dus, wat gaat de tijd toch enorm hard. Een turbulent jaar, dat kan ik je wel zeggen.
Wat heeft het afgelopen jaar allemaal gebracht?
Welnu, een andere werkgever, een promotie, een verhuizing, nog een verhuizing en... helaas maar waar: nog meer perikelen rond de advocaat.

Waar ik in mijn vorige blog schreef dat de tegen partij het laatste voorstel had geaccepteerd is de praktijk anders gebleken.

Even in het kort nog de sitautie:
Ex en ik zijn nu 5,5 jaar uiteen. Ex is uit gezamelijke koopwoning getrokken (50-50 eigenaar), ik ben er blijven wonen, schulden uit de relatie worden allemaal door mij betaald, ex weigert mee te werken aan aflossing, advocaat ingeschakeld om probleem op te lossen, geen medewerking van ex, langdurig traject, geen oplossing.


Wat is nu de status zal je je misschien afvragen?
Welnu: ten opzichte van vorig jaar zijn we eigenlijk geen zak opgeschoten. Ondanks dat de wederpartij het laatste financiele voorstel had geaccepteerd is ze niets nagekomen. Met als gevolg dat Januari 2014 het voorstel rechtens is komen te vervallen.

Ondertussen had de wederpartij het idee om via de rechter een uitspraak te forceren dat zij de verkoop van het huis onder haar beheer zou krijgen. Een onbegonnen zaak, want een rechter kent een dergelijk verzoek alleen toe indien de wederpartij (ik in dit geval) niet zou willen meewerken aan een eventuele verkoop. En laat dat nou juist niet het geval zijn. Ik wil het juist wel maar krijg geen medewerking van mijn ex. Ergo: doodlopende weg.

Verder was mijn ex ervan overtuigd dat de aflossingen op de hypotheek die ik allemaal heb betaald (we hebben een spaarhypotheek op twee namen die ik beide betaal) ten goede van haar persoonlijk komen.
Ondanks het feit dat dit niet kan (staat zo in de hypotheek akte, daarvan is zij op de hoogte) beweert ze bij hoog en laag dat dit zo is.
Soms denk ik wel eens: hoe stom kan je zijn, maar goed.

Verder is zij van mening dat de schulden welke wij in onze relatie op 50-50 basis zijn aangegaan niet door haar afgelost hoeven te worden. Ook hier betaal ik de rente en de aflossing heel netjes iedere maand, maar rechtens kan ik deze kosten gewoon bij haar claimen.

Eind Juli 2014 heb ik een overzicht voor mijn advocaat gemaakt met (onderbouwd middels afschriften) alle kosten die ik heb gemaakt inzake het huis en de schulden. Opgeteld toch een duizelingwekkend bedrag.
Daarnaast hebben mijn advocaat een voorstel gemaakt hoe we dit onderling dienen af te handelen, met als stok achter de deur: dit is het finale bod, accepteer je deze niet dan volgt er alsnog een rechtszaak en zullen we de rechter laten beslissen wat redelijk en billijk is.
Dit voorstel ligt nu sinds eind Augustus bij de wederpartij, en er is afgesproken (i.v.m. vakanties) dat er half Oktober een definitieve ja/nee dient te komen.

Aangezien ik al jaren met mijn advocaat bezig ben om dit issue in de minne op te lossen heb ik een sterk vermoeden dat half Oktober er geen antwoord zal komen. Met als gevolg: we gaan naar de rechtbank!
Niet echt een grappige zaak, want dit kost veel geld. Proceskosten alleen bedragen ruim § 800, de advocaat kost een veelvoud van dit bedrag. Nadeel van een proces is ook nog eens: de rechter zal alleen een uitspraak doen over de verdeling van de schulden en niet over de verkoop van het huis (inclusief de onderwaarde bij verkoop).
Aan mij dus de keuze of ik veel geld in een proces wil stoppen met als mogelijke uitkomst dat het mij veel geld kost, de wederpartij wegens onvermogen wordt vrijgesproken van betalen en ik uiteindelijk de rekening dubbel betaal. Tja, dat is iets waar ik niet op zit te wachten....

Al met al een lang slepende kwestie die, naar mijn mening, erg eenvoudig is om op te lossen, maar waar de wederpartij iedere poging aangrijpt om de zaak te traineren. Dit om te voorkomen dat zij ook maar iets hoeft te betalen en waarschijnlijk met de hoop dat ik de zaak zal laten rusten.