Advocaatje leef je nog?

Door Snuffel op woensdag 9 oktober 2013 12:02 - Reacties (11)
Categorie: Van alles wat, Views: 6.900

Zo dan, ruim een jaar na mijn laatste blog over de perikelen met mijn ex is hier dan eindelijk een vervolg! Vorige blog.

Hoe kan het toch zijn dat een relatief eenvoudige zaak als dit zo ontzettend lang op zich laat wachten?
Welnu, het antwoord hierop is net zo eenvoudig als dat het triest is: geen medewerking van de tegenpartij.

In het afgelopen jaar zijn er een aantal voorstellen geweest hoe de verdeling van de schulden en huis eruit zou moeten zien. En keer op keer duurde het een aantal maanden eer een reactie kwam van de tegenpartij. Zowel mijn advocaat als ik beschouwen dat als onwil, want zolang er niets is afgesproken blijft de situatie zoals hij is. Ergo: ondergetekende betaald voor de hele rimram.

Nu is er in mijn persoonlijke situatie wel het een en ander veranderd waardoor de noodzaak tot afronden groter en groter is geworden.
Om te beginnen vond mijn ex-werkgever het noodzakelijk mij eruit te saneren. Gelukkig had ik dit aan zien komen en was ik al maanden voordat het officieel bekend werd gemaakt bezig met solliciteren. Geluk bij een ongeluk: ik was al voor de officiŽle bekendmaking aangenomen bij een ander bedrijf!
Klein nadeel: de dag dat ik te horen kreeg dat ik zou worden aangenomen is er een algehele vacaturestop afgekondigd bij dat bedrijf. Zuur, maar gezien de huidige economische situatie niet geheel vreemd. Ik moest dus afwachten. Ondertussen het proces in gang gezet met mijn ex-werkgever, en ťťn maand voor ik officieel zou vertrekken kwam het bericht van mijn nieuwe werkgever: je mag beginnen. Goed geregeld.
Nieuwe werkgever zit op een aardige afstand van mijn huidige woonplaats, en verhuizen werd voor mij ineens belangrijker dan ooit. Via mijn advocaat druk opgevoerd bij de tegenpartij om tot een oplossing te komen. Het zal je niet verbazen: de tegenpartij liet totaal niets van zich horen.

Twee weken geleden heb ik samen met mijn advocaat besloten om een laatste deadline te stellen. Werd deze niet gehaald dan zouden de onderhandelingen staken en zouden we middels rechtsgang de handel afdwingen. Deze deadline verliep gisteren.
Ik had geen enkele hoop meer dat er een reactie zou komen en was al voorbereid op het ergste.
Tot ik gistermiddag een hoopvol telefoontje kreeg van mijn advocaat: ze zijn akkoord met het laatste voorstel!

Het is niet het meest optimale voorstel voor mij, ik schiet er geldelijk behoorlijk veel bij in. Aan de andere kant: dit gezeur nog twee jaar voortzetten kost ook geld, dus het is kiezen tussen nu afrekenen of over twee jaar. Dan maar nu door de zure appel bijten.

Nu kunnen mijn huidige vriendin en ik ons concentreren op de verkoop van het oude huis en zoeken naar een nieuw onderkomen. Een heerlijk idee om dit na zo'n lange tijd af te kunnen ronden en een relatief nieuwe start te maken met mijn huidige vriendin.
Wij zijn al vier jaar bij elkaar, waarvan we er drie samenwonen, en nu kunnen we eindelijk samen een stek vinden en gezellig maken zonder dat we op enige wijze verbonden zijn aan mijn ex.

Ik ben blij dat ik indertijd de beslissing heb genomen om de zaak af te handelen via een advocaat. Goed, het kost (veel) geld, maar ik heb ongelooflijk veel gehad aan het feit dat ik niet meer rechtstreeks hoefde te onderhandelen. De man weet van wanten (duh... hij heeft er voor geleerd!) en heeft me met uitstekende raad bijgestaan.
Wat ik ook heb geleerd: mocht ik ooit weer in de situatie komen waarin mijn relatie eindig is dan regel ik op voorhand alle financiŽle zaken. Dit nooit meer!