Zo maar een blog

Maandagochtend iets voor zeven uur.
Ik kom kantoor binnen, zet de radio en de PC aan, en stiefel vervolgens naar het apparaat om de hoek om mijzelf te tracteren op een bak cappucino.
Het is nog lekker rustig, ik ben als eerste binnen. Maar ja, dat is meer regel dan uitzondering. Normaal gesproken begint de handel hier om 8 uur, maar ik ben een van die mensen die 60 uur plus in de week werkt, en dat uit zich onder andere in vroeg aanwezig zijn.

Heerlijk dit soort tijden. Nu kan ik rustig de mail doornemen, de dingen inplannen voor vandaag, en rustig verder wakker worden.
Normaal gesproken doe ik dat in de auto, moet toch een kleine 45 minuten rijden voordat ik op mijn werk ben. Voordeel van vroeg beginnen is dat het om dit soort tijdstippen heel erg rustig is op de weg.
Maar ja, in het Noorden van Nederland is het altijd rustig, en als we al van een file spreken is dat omdat er een stoplicht iets langer op rood staat dan normaal. Voor de rest gebeurt er hier weinig op dat gebied.

PC aan, mailbox open, de vaste routine. Niet bijzonder veel dingen die direct de aandacht vergen. Mooi. Dat kan wel eens een lekker rustige maandag worden. Mag ook wel, gisteren was het een drukke en volle dag op het circuit van Assen.
Wij, dat is mijn vriendin en ik, hadden een uitnodiging gekregen om de laatste wedstrijd van het Open Nederlands Kampioenschap mee te maken. Had iets te maken met motoren en racen. Heerlijk weer, lekker genoten van de zon, en de races die werden gereden waren spectaculair.
Het team dat ons had uitgenodigd presteerde bijzonder goed: één keer een 2e plaats en 2e plek in het overall klassement, één keer een overwinning en een 2e plek in het overall klassement. Spannende race. Leuk om mee te maken.

Maar goed, er moet gewerkt worden. De eerste collega’s komen langzaam binnendruppelen, en de verhalen van hoe goed het weekend was waren overal te horen. Mooi, lekker laten ouwehoeren over het weekend, des te minder werk wordt er gedaan.

Even na 8 uur komt het eerste telefoontje binnen. Of er dit en dit geregeld kan worden. Om vervolgens een aantal collega’s over de vloer te krijgen met allerhande zaken die toch echt de aandacht vergen.
Voor ik het weet is het elf uur. Tijd gaat snel als je druk bent zeggen ze, en ik kan alleen maar onderstrepen dat dit inderdaad waar is.

Zo snel als de dag begon, zo langzaam vordert hij nu. Kennelijk waren de problemen niet dermate groot, of waren de benodigde acties niet dermate spoed dat er direct een gevolg aan moest worden gegeven.
Dus toch een langzame maandag. Heerlijk.
Maar het is nog geen vijf uur, dus wat de dag verder gaat brengen: Joost mag het weten. Feit is wel dat de aanvankelijke planning die ik had gemaakt al om kwart over acht naar de prullenbak kon worden verwezen.

Shit, de telefoon gaat. Volgende uitdaging dient zich aan. Denk dat het zo vijf uur is…